Cam Kenarındaki Çocuk Kısa Masalı
Cam Kenarındaki Çocuk
Kasabanın en sessiz evinde bir çocuk yaşardı. Kimse onun adını pek bilmezdi; çünkü o, genelde cam kenarında otururdu dışarı çıkmazdı. Dışarıyı izlerdi. Yağmur yağarken, insanlar aceleyle yürürken, akşamlar ağır ağır inerken…
Bu çocuk konuşmayı severdi ama daha çok dinlerdi. İnsanların ayak seslerini, rüzgârın çatıdaki uğultusunu, kendi kalbinin bazen sebepsiz hızlanışını. Bir gün camın önünde küçük bir kuş belirdi. Tüyleri ıslaktı, titriyordu. Çocuk camı açtı. Kuş içeri girmedi ama kaçmadı da. Sanki “buradayım” demek ister gibiydi. Her gün gelmeye başladı kuş. Çocuk konuştu, kuş dinledi. Çocuk sustu, kuş yine oradaydı. Günler geçtikçe çocuk, içinde biriken şeylerin hafiflediğini fark etti. Korkularının, yalnızlığının biraz daha sessizleştiğini…
Sonra bir sabah kuş gelmedi. Çocuk camın önünde uzun süre oturdu. İlk defa dışarı çıkmaya karar verdi. Sokak ona yabancıydı ama ürkütücü değildi. Gökyüzüne baktı. Bir kuş sürüsü geçti. Çocuk gülümsedi. O gün anladı ki bazı masallar biri gelip seni değiştirdiği için değil, sen yerinden kalktığın için başlar. Ve cam kenarı… Artık sadece bir başlangıçtı.